Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης μιλά για την πορεία του στο τραγούδι, τους πι­στούς θαυμαστές του και την αισθητική, που «κάνει τη διαφορά στην Τέχνη»

Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Μιχάλη Χατζηγιάννη είναι -εκτός από τη φωνή του- το κοινό του.

«Το συναίσθημα αυτό είναι όπως το κρασί: όσο ωριμάζει γίνεται κα­λύτερο», σχολίασε σε συνέντευξή του στη Secret.

Αλλά δεν έχει φτάσει στην κορυφή τυ­χαία και ο ίδιος αναφέρει.

«Η σκληρή δουλειά, η επί­πονη μελέτη και η συνεχής προ­σπάθεια» είναι τα μυστικά που κρύβονται πίσω από την επιτυχία του, όπως αποκαλύπτει, αφού θε­ωρεί ότι «τίποτα δεν δίνεται δωρε­άν. Το ταλέντο από μόνο του μπο­ρεί να είναι σημαντικό, αλλά δεν σε πάει πουθενά».

Οσο για το αν ένιωσε ποτέ να βαλτώνει; «Το να βαλτώνεις είναι ανα­πόσπαστο κομμάτι της ζωής του καθενός. Τώρα, για να βγεις, χρει­άζεται ένα χέρι άδολης αγάπης και η καύσιμη ύλη που ο ίδιος επιλέ­γεις (βιβλία, μουσικές, καλή πα­ρέα, περπάτημα κ.ά.). Γιατί, όπως είπε και ο John Donne, “No man is an island” (“Ουδείς είναι από μόνος του νησί”).

Και μπορεί ο δη­μοφιλής καλλιτέχνης να συνεχίζει ακάθεκτος να δημιουργεί, ωστόσο δεν είναι λίγοι όσοι ισχυρίζονται ότι η Τέχνη στις μέρες μας περνά­ει κρίση.

«Η Τέχνη είναι πάντα υπό κρίση. Δεν μπορεί να γίνεται διαφορετι­κά. Ποιος έχει το αλάθητο για να καθορίσει απόλυτα τι είναι στην Τέχνη ποιοτικό και τι όχι; Αυτό που όντως κάνει τη διαφορά είναι η αισθητική. Και η αισθητική είναι παιδεία. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι μεταξύ μας αξιολογούμε διαφορε­τικά την Τέχνη και επιλέγουμε από αυτή διαφορετικά πράγματα».

Στην ερώτηση αν θυμώνει που άνθρωποι εκτός του χώρου ασχο­λούνται με το τραγούδι, λέει: «Οχι, διότι αυτό πλέον δεν είναι η εξαί­ρεση αλλά ο κανόνας και, αφού δεν είναι παράνομο, είναι μάταιο να θυμώνει κανείς. Σημασία έχει τι μένει ως τραγούδι στη συλλογι­κή μνήμη».

Η απά­τη, η ασυνέπεια και ο ερασιτεχνι­σμός είναι αυτά που μπορούν να τον εξοργίσουν, αν και όπως πα­ραδέχεται «είκοσι χρόνια στον χώρο, προστατεύομαι όσο καλύτε­ρα μπορώ και δεν αφήνω πια τον εαυτό μου να εξοργίζεται».

. Μέσα από αυτή την εκπαίδευση θα μπο­ρούσαμε να μάθουμε να φροντίζουμε τους ανθρώπους γύρω μας, τον τόπο μας, το καλό του πλανή­τη γενικότερα. Επειτα, μεγάλη ση­μασία θα έδινα στη φροντίδα των ζώων».

Leave a Reply

Please Login to comment
  Εγγραφή  
Ενημερώσεις για