Ο Τέρης Χρυσός, πιο αποκαλυπτικός από ποτέ, σε συνέντευξη που παραχώρησε σε γνωστό περιοδικό.

Μίλησε για το γεγονός πως δεν απέκτησε ένα παιδί, για τον θάνατο της μητέρας του που τον συγκλόνισε και για τις φορές που κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του.

Μετανιώσατε που δεν κάνατε οικογένεια και δεν αποκτήσατε ένα παιδί;

Πάρα πολύ διότι αισθάνομαι μόνος. Ευτυχώς έχω αρκετούς φίλους που με αγαπούν και τους αγαπώ και υπάρχει μια συναλλαγή και βλεπόμαστε. Βεβαίως και παιδιά να είχα δεν θα έμεναν τα βράδια μαζί μου, θα είχαν κάνει οικογένειες, θα ήξερα βέβαια ότι έχω τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου ανά πάσα στιγμή. Ειλικρινά το μετάνιωσα.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Φόβο δεν έχω και τον θάνατο τον αντιμετωπίζω με πολλή καταδεχτικότητα. Πιστεύω ότι για όλους τους ανθρώπους υπάρχει ένα τέλος. Ένα πράγμα μόνο παρακαλώ τον Θεό, να φύγω όρθιος, να μην υποφέρω.

Φτάσατε ποτέ κοντά στον γάμο;

Έφτασα μια φορά που ήμουν στη Νέα Υόρκη και άλλες δύο εδώ. Αλλά είχα δυστυχώς μια μητέρα και επειδή είχα το Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα, ήμουν κάτω από τις διαταγές της. Πάντα έβρισκε τις κοπέλες ακατάλληλες για μένα. Εγώ άκουγα σαν ζώον και μαμάκιας και δεν της χάλαγα χατίρι. Είχε και το άλλο κακό η μητέρα μου, ήθελε όπου πήγαινα να είναι μαζί μου. . ;

Όταν χάσατε τη μητέρα σας πρέπει να κλονίστηκε όλος ο κόσμος σας…

Μέχρι τώρα που έχουν περάσει 19 χρόνια, κάθε βράδυ θα τη δω στο όνειρο μου. Όταν ήταν να φύγει, λίγο διάστημα πριν, την έβαλα σε ένα πολύ καλό ίδρυμα γιατί είχε πάθει Αλτσχάϊμερ και ξέχναγε τα πάντα. Πήγαινα κάθε μέρα και την τάιζα. Το βράδυ όταν έφευγα για να πάω στη δουλειά μου, μου έλεγε «που πας;» και της έλεγα «πάω να δουλέψω». Τη ρωταγα ποιος είμαι και μου έλεγε ο άντρας της.

Ήταν επώδυνο αυτό;

Ναι ήταν. Το Αλτσχάϊμερ είναι μια φοβερή ασθένεια για αυτούς που μένουν, όχι γι’ αυτόν που το παθαίνει. Αυτός ζει σε ένα δικό του κόσμο. Παρακαλάω τον Θεό να μην χάσω τα μυαλά μου.

Βρεθήκατε αντιμέτωπος με τον θάνατο;

Ναι, βρέθηκα δυο φορές. Μια φορά που έπαθα έμφραγμα πριν από δέκα χρόνια, όπου με πήγαν στο Ωνάσειο και μου έκαναν μπαλονάκι. Ήμουν μεταξύ ναι και όχι. Και η άλλη πριν από 25 χρόνια όταν ταξίδευα από το Σικάγο στην Ελλάδα όπου το αεροπλάνο δεν μπορούσε να προσγειωθεί λόγω του ότι δεν άνοιγαν οι ρόδες. Και ξαφνικά βγήκαν ο πιλότος και η hostess και άνοιξαν μια καταπακτή εκεί που κάθονταν οι επιβάτες και χτύπησαν με τσεκούρι για να ανοίξει η ρόδα. Μας είπαν βγάλτε τα παπούτσια, βγάλτε κάθε τι αιχμηρό, τσατσάρες, στυλό από τις τσέπες σας και βάλτε το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα σας και σκύψτε κάτω. Το κάναμε αυτό γιατί θα προσγειωθούμε χωρίς τροχούς.

Φοβηθήκατε ότι θα πεθάνετε;

Βέβαια. Και ποιος δεν θα φοβόταν;, ανέφερε στο Χάι.

Leave a Reply

Please Login to comment
  Εγγραφή  
Ενημερώσεις για